• χορός με τη σκιά σου

    χορός με τη σκιά σου

    χόρεψα με μια πεταλούδα χθες το σούρουπο,

    ω ναι,
    την ώρα που ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω απ’ την Ακρόπολη,
    μόλις,
    το φως του δεν τον είχε φτάσει ακόμη,
    χόρεψα μαζί της,
    είχε δυο υπέροχα κίτρινα φτερά
    με σκούρες κηλίδες ακανόνιστες
    έτσι για να μη ξέρεις που να κοιτάξεις

    έκανα ότι μπορούσα για να κρύψω το βάρος μου
    κι αυτά τ’ ατροφικά φτερά που μόλις ξαναβγαίνουν στη πλάτη μου
    και τα αργά μου πόδια
    έσκισα το δέρμα μου για να τη πλησιάσω
    ίσα που το πρόσεξε και γέλασε
    κι ήταν το γέλιο της νέκταρ
    βάλσαμο στις πληγές μου
    μέχρι που αναπάντεχα έφυγε

    φίλησα μια κοπέλα χθες το βράδυ,

    την ώρα που η σελήνη μας κοίταζε,
    κρυφά απ’ τον ήλιο, έσκυψα και την άγγιξα στο λαιμό
    προσεκτικά,
    να μην πληγώσω ή να μην πληγωθώ;
    κι έμεινα εκεί,
    σε απόσταση,
    για ώρα
    μέχρι που έφυγε

    αλλά δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στη σκιά της
    την έφερα στην κάμαρά μου να την χαρώ,
    λίγο πριν το χάραμα
    λίγο πριν σβήσει τ’ όνειρο
    στο κρεβάτι μου
    κόπηκα στα δυο για να τη συναντήσω,
    και κείνη να πετάει μακριά και να ξανάρχεται,
    μόνο και μόνο για να ψηλώνω κάθε φορά να τη φτάσω
    και κάθε φορά να χορεύει, να με συναντά τυχαία και να φεύγει
    για να με συναντήσει ξανά στην άλλη πλευρά του κρεβατιού
    άλλη,

    η ίδια τίγρη μου,

    αποφασισμένη να πάρει αυτό που της αξίζει
    τίποτα λιγότερο
    όλο μου το είναι να μπει μέσα της
    να λάμψει να ζηλέψει το φεγγάρι
    το μακρύ της τρίχωμα να σέρνεται από πάνου ως κάτου μου
    τους βρυχηθμούς της στο στήθος μου
    τα νύχια της βαθιά στη πλάτη μου
    και τη ζεστή της ανάσα στο στόμα μου
    να ρουφήξω ότι έχει να μου δώσει και ν’ αναστηθώ

  • ανάμεσα

    ανάμεσα

    ένα λεπτό νήμα εκεί κοντά, να σ’ ακουμπά. Κι ας είναι και στο δε μ’ αγαπά

    — κάτι με το σχίσμα ή με το σχοινί —

    ωωωω το γνωρίζω καλά αυτό το μοτίβο
    όσο στενότερο το πέρασμα τόσο βαθύτερο το άγγιγμα
    αυτή η πόρτα που καλά καλά δεν άνοιξε κι έκλεισε
    αφήνοντάς με απ’ έξω
    μ’ όλο το διαθέσιμο χρόνο δικό μου,
    χαμένο

    αααχχχ Αριάδνη
    αν μπορούσες να ‘βρισκες τη δύναμη να ξεδιπλώσεις πάλι το μίτο σου
    στ’ ορκίζομαι
    θα ‘μουν πιο προσεκτικός τώρα
    να μη τον πληγώσω κι άλλο
    να μην αγγίξω τις λαβωματιές του
    να τον ακολουθήσω μέχρι τέλους

    μέχρι να σε συναντήσω στα έγκατα της γης
    εκεί όπου κανένας φόβος δεν μπορεί να σε αγγίξει
    εκεί όπου ξαναστέκομαι στα πόδια μου

    εκεί που τα φτερά μας ενώνονται κι η ησυχία λιώνει
    και δεν χρειάζεται πια να σου μιλήσω
    μόνο να σε αγγίξω

    να γεμίσω το κορμί σου σε κάθε σχισμή
    σε κάθε χαραγματιά
    σε κάθε όριο
    χωρίς κόπο
    χωρίς το σπαθί μου
    γυμνός
    υποταγμένος

    σκότωσα το τέρας
    δεν άφησα πνοή να μην του πάρω
    ήπια το αίμα του στα χέρια μου
    μέχρι που δίψασα, μέχρι που κατάλαβα πως ήταν το δικό μου αίμα που κύλαγε στα χέρια μου

    μη φεύγεις Αριάδνη
    με σκότωσα
    δεν μπορώ να σε βλάψω πια
    θυμήσου με

    κι όμως,

    κάτι με κρατάει ακόμη ζωντανό
    ένα μικρό πέταλο που κράτησα
    την ώρα που ‘κλεινες την πόρτα πίσω σου
    την ώρα που το ποτήρι κυλούσε στα χέρια μου
    την ίδια ώρα που η φωτιά ανέβαινε για να πάρει μαζί της τις τελευταίες αναλαμπές φωτός
    την τελευταία ελπίδα

    και να εδώ
    μόνος με τον βωμό
    το τελευταίο πειστήριο της ύπαρξής σου
    και της ματαιότητας ότι θα ξανάρθεις

    και της παντοτινής μου σκλαβιάς
    για αυτή τη μέρα που περάσαμε μαζί

    τη μέρα που έκανε τη διαφορά
    τη μέρα που οι μαργαρίτες είχαν όλες μονά πέταλα
    τότε
    που τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδάνε
    γιατί σε άκουσαν να βογκάς
    κι ήταν αυτός ο πιο γλυκός ήχος που είχαν ακούσει

    ο ήχος που θ άνοιγε τον ουρανό

    το γέλιο σου που θα ‘κανε ποτάμια να στεγνώσουν
    κι όλα τα όπλα μου πάνω στη στεγνή όχθη
    νομίζοντας ότι κερδίζω

    ψήλωσα λίγο
    ίσα για να σε δω ν απομακρύνεσαι
    απέναντι,
    σ’ έναν καινούργιο ήλιο
    σκοτεινό.
    Να μου μοιάζει

  • Απρίλη ψεύτη

    3η μέρα χωρίς να κλάψει.

    Στην Ιταλία, 13.562 νεκροί.

    Κάτι πέθανε μέσα του. Έχει πεθάνει από τις 29 Γενάρη, ίσως νωρίτερα, αλλά αυτός επέμενε να το κρατά στη ζωή με μηχανική υποστήριξη.

    Και τώρα, αυτό το πρότζεκτ τέλειωσε.

    Κοιτά τον άδειο, κρύο διάδρομο και σφίγγει το πόμολο. Δεν θέλει να την κλείσει ακόμη, αλλά ποιος του ‘πε οτι θα κάνει πάντα αυτό που ‘θελε?
    Σαν τα κακομαθημένα παιδάκια. Απλώνουν το χέρι όπου να ‘ναι, απαιτούν όλη την προσοχή όλων, επειδή πολλοί από τους δικούς τους ενήλικες τα βρήκαν κάποτε χαριτωμένα, επειδή κάποιος δεν βρέθηκε να τους εξηγήσει τα όριά τους.
    Ένας κακομαθημένος μεσήλικας, περιμένει στην πόρτα να γυρίσει το κοριτσάκι του. Δεν μιλάμε για την κόρη του όμως. Η ερωμένη του έφυγε. Πήγε να ενηλικιωθεί.

    Τουλάχιστον αν υπήρχε ένας φύλακας θα πολέμαγες,
    ότι μπόρεσες το ‘κανες, είσαι σίγουρος ότι δεν φταις εσύ,
    κι αν είναι αυτό παρηγοριά ή δυστυχία;

    Αν εσύ δεν φταις για κάτι που δεν έγινε και που ήθελες τόσο μα τόσο πολύ,
    πως μπορεί να είσαι υπεύθυνος, ικανός για οτιδήποτε?

    Μόνος με τον διάδρομο,
    αυτή τη σκοτεινή δυστυχισμένη γέφυρα, ανάμεσα σε 2 πόρτες που δεν θα ξανασυναντηθούν ποτέ.
    Κακόμοιροι διάδρομοι,
    πόσες ματαιώσεις,
    πόσα χιλιόμετρα βημάτων έχετε μετρήσει πάνω σας,
    πόσα κορμιά έπεσαν χωρίς ούτε ένα τράνταγμα.

    Έλα, κλείστηνε τη ρημάδα.

    Κρύψου.

    Αρκετές χαρακιές, αρκετά λυσομάναξες τριγύρω, αρκετούς σοβάδες ξήλωσες.
    Καμμιά αγιάτρευτη πληγή, κανένα μη κατοικίσημο κτίσμα δεν άφησες

    Λούφαξε.

    Λούφαξε στην αγκαλιά της τεχνολογίας, της μόνης που μιλάς τη γλώσσα της.
    Της μόνης που συγχωρεί τα λάθη σου.
    Της μόνης που σε κρατά στη ζωή, σε καταστολή

  • Φλεβάρης

    Φλεβάρης

    Φεβρουάριος, ο πιο σκοτεινός μήνας του χρόνου θα ‘λεγες, γι’ αυτό είναι και κουτσός.

    Φέτος δεν κατάλαβα πότε, κι αν ήρθαν, πότε πέρασαν
    οι μέρες οι καλές,
    οι ηλιόλουστες μέρες του Γενάρη.
    Κάτι είχαν αυτές οι τελευταίες μέρες του, κάτι βαρύ τις τράβαγε μέσα του.

    Τώρα όμως με το που πάτησε Φλεβάρης το νοιώθω το σκοτάδι καλά,
    αυτό το σφίξιμο στο στομάχι, αυτός ο πόνος στη πλάτη,
    αυτό που ξυπνάς νωρίς και βγαίνεις αργοπορημένος,
    αυτό που έκανες τα πάντα, κι ότι έκανες δεν ήταν αρκετό,

    κι όμως μέσα σ αυτό το βαθύ σκοτάδι μπορείς να κοιτάξεις μ’ άλλο μάτι τα συντρίμμια σου, να τ’ αγαπήσεις ίσως; κομμάτι σου είναι.

    Δεν τις φοβήθηκες ποτέ σου τις λαβωματιές, τι κι αν αυτή η τελευταία σου ξερίζωσε τη καρδιά και τόσους μήνες ψυχορραγείς σ’ έναν άδειο κατεστραμμένο πύργο, όσο πιο ψηλός ο πύργος, όσο πιο χοντροί οι τοίχοι, τόσο πιο εύκολα, θαρρείς επίτηδες έχεις αφήσει από μόνος σου μια κερκόπορτα, μια χαραματιά, τόσο πιο εύκολα θρυμματίζονται. Ο μεγαλύτερος τοίχος που έχτισες σωριάζεται στο ύψος του ανθρώπου, στο ύψος ενός μικρού παιδιού, τέτοιο που είσαι κι εσύ, παρόλο που μεγάλωσες και λες ότι ψήλωσες.

    Φλεβάρης, ο μήνας σου για να βυθιστείς μαζί του σ’ αυτό το σκοτάδι.

    Μην το φοβάσαι το σκοτάδι, εκεί μπορεί να βρεις ότι φως σου απέμεινε,

    έστω, αυτό το μικρό ρεσώ 3 ωρών, μια μπατίντα ντε κόκο
    πότισέ τα, Φλεβάρης είναι,
    κι η μυγδαλιά θ’ ανθίσει,
    κι αυτός ο Μάρτης θα ‘ρθει να σε γδάρει,
    να καθαρίσει ότι απέμεινε

    κι αν το θελήσεις μπορεί να συνεχίσεις
    ή πάλι να μείνεις εδώ που είσαι,

    απελπισία όμως δεν χρειάζεται να νιώθεις

  • Little Gidding

    Little Gidding

    μόνο με τη φωτιά μπορείς να δεις καλά,
    Την αλήθεια τα μάτια δε τη βλέπουν.

    “Four Quartets” T.S. Eliot

    What we call the beginning is often the end
    And to make an end is to make a beginning.
    The end is where we start from. And every phrase
    And sentence that is right (where every word is at home,
    Taking its place to support the others,

    The word neither diffident nor ostentatious,
    An easy commerce of the old and the new,
    The common word exact without vulgarity,
    The formal word precise but not pedantic,
    The complete consort dancing together)
    Every phrase and every sentence is an end and a beginning,
    Every poem an epitaph.

    And any action
    Is a step to the block, to the fire, down the sea’s throat
    Or to an illegible stone: and that is where we start.
    We die with the dying:
    See, they depart, and we go with them.
    We are born with the dead:
    See, they return, and bring us with them.

    The moment of the rose and the moment of the yew-tree
    Are of equal duration. A people without history
    Is not redeemed from time, for history is a pattern
    Of timeless moments. So, while the light fails
    On a winter’s afternoon, in a secluded chapel
    History is now and England.

    With the drawing of this Love and the voice of this
    Calling
    We shall not cease from exploration
    And the end of all our exploring
    Will be to arrive where we started
    And know the place for the first time.

    Through the unknown, remembered gate
    When the last of earth left to discover
    Is that which was the beginning;
    At the source of the longest river
    The voice of the hidden waterfall
    And the children in the apple-tree
    Not known, because not looked for
    But heard, half-heard, in the stillness
    Between two waves of the sea.

    Quick now, here, now, always—
    A condition of complete simplicity
    (Costing not less than everything)
    And all shall be well and
    All manner of thing shall be well
    When the tongues of flame are in-folded
    Into the crowned knot of fire
    And the fire and the rose are one. 

  • αύριο, .. σε 45 χρόνια

    αύριο, .. σε 45 χρόνια

    Αύριο
    Αύριο θα σε πάω σ’ ένα μέρος όπου η αγάπη νικάει τον φόβο
    Σε μια κοραλλένια ακρογιαλιά όπου το σκοτάδι μου γίνεται καύσιμο για τον ήλιο σου

    Εκεί που το καλοκαίρι μας δεν τελειώνει
    Εκεί που το φιλί μας δεν το κρυώνει η βροχή κι ο αέρας
    Εκεί που το λουλούδι σου γεμίζει το άδειο μου παγούρι
    Στους χυμούς σου που κυλούν στις χαρακιές μου
    Στην πιο βαθιά σπηλιά μας, χτισμένη απ τα χέρια σου και τα γέλια σου

    Εκεί που ο τσακισμένος μου κορμός ξαναλυγίζει
    Εκεί που οι λέξεις θα λέγονται για πρώτη φορά χωρίς νόημα
    Εκεί που οι εραστές στέκονται στην άκρη του ηφαιστείου και κάνουν έρωτα δίχως αύριο
    Εκεί που το πόσο και το γιατί δεν έχουν σημασία
    Εκεί που ο χρόνος τελείωσε
    Ξύπνα αγάπη μου

    Ξύπνα και χόρεψε μαζί μου αυτόν τον τελευταίο χορό

    Un Giorno Per Noi — Josh Groban
    Un giorno sai, per noi verrà
    La libertà di amarci qui, senza limiti
    E fiorirà il sogno a noi negato
    Si svelerà l’amor celato ormai


  • shape

    shape

    Το σώμα μου έχει πάρει το σχήμα σου
    τόσα χρόνια που περιμένω να μ’ αγγίξεις

    Σε κοιτώ ξανά καθώς ένα κίτρινο φύλο μπαίνει ανάμεσά μας
    Ένα αεροπλάνο ουρλιάζει κάπου μακριά
    Νιώθω την ανάσα σου να σχίζει τον κορμό μου
    Ένα μη μετέωρο χάσκει
    Για λίγο δεν ακούς τίποτα

    Ενώ ανεβαίνεις προς το φως που σε καλεί
    γυρίζεις τη ματιά σου για ένα τελευταίο άγγιγμα
    κι είναι αυτό που θα με κάνει να καταρρεύσω
    Ή μήπως δεν υπάρχει άλλο πια τίποτε για μένα

    Όσο βυθίζομαι στο χώμα
    η φωτιά μου σε ταξιδεύει ψηλότερα

  • ο ένας χρειάζεται τον άλλο

    η ζωή μου αλλάζει με τόσους τρόπους,
    -άντε ρε βλάκα-
    δεν έχω ποιον να εμπιστευτώ πια,
    έφυγαν, η σκιά τους τρέχει πάνω στις μέρες μου,
    ξένος, χτυπάω από πόρτα σε πόρτα

    σκεφτόμουν,
    ίσως, ν’ αγόραζα λίγη βοήθεια,
    μια μικρή και παστρικιά βοήθεια,
    απλά κάποια να καθαρίζει το κορμί μου,
    να διπλώνει τα ρούχα και να φεύγει

    ένας πόνος χρειάζεται βοήθεια
    φοβάμαι,
    ένας πόθος χρειάζεται πολύ βοήθεια,

    δε μπορεί ν’αλλάξεις
    μόνο η ζωή κι η αγάπη πεθαίνουν,
    και μένεις μόνος.

    Και γέρος
    πως να σου δώσω κάτι που δεν είχα ποτέ,
    πως να δεχτείς κάτι που δεν γνώρισες,
    μη φεύγεις.

    Κάπως κάπου κάποτε,
    είχα δει ένα έργο,
    έπαιζα τον ζητιάνο από πόρτα πόρτα,
    μ’ αγάπησα για λίγο μέχρι που κατάλαβα πως τέλειωσε.

    Ένας ηλίθιος χρειάζεται βοήθεια,
    συγνώμη,
    ένας μόνο χρειάζεται όλη την διαθέσιμη βοήθεια

    γεια σου

    A man needs a maid — Alkinoos Ioannidis (Neil Yang cover)

    κι όπως κάπου είπε ο Αλκίνοος,
    κι ενώ έχεις χτίσει με κόπο ένα κλίμα, ένα τελεσίδικο αποτέλεσμα πετάς ένα πότε θα σε ξαναδώ και τα σκόρπησες όλα!